Blog

Egzotyczne kwiaty o ognistych barwach i odurzającej woni to prawdziwy skarb w każdym ogrodzie. Struktura cebuli lilii odróżnia je od reszty roślin cebulowych. Jest ona pokryta licznymi mięsistymi łuskami pozbawionymi, w przeciwieństwie do innych cebulowych, jędrnej osłonki, która zapobiega wysychaniu. Dlatego też lilie lubią przepuszczalną wilgotną glebę i nasłonecznione lub półcieniste miejsca. Zgodnie z obowiązującą klasyfikacją, lilie dzieli się według ich relacji pokrewieństwa na różne grupy. Z jednej strony klasyfikacja ta jest nieco skomplikowana, na przykład w przypadku lilii złotogłów, które występują w różnych grupach. Z drugiej jednak strony ten rodzaj klasyfikacji posiada swoje zalety – każda z grup obejmuje zawsze przedstawicieli o podobnych wymaganiach. Kwitnące przeważnie latem lilie uprawiane są ze względu na pięknie pachnące, kolorowe kwiaty. Te pełne wdzięku rośliny dodają elegancji letnim rabatom, lecz często swymi pełnymi przepychu kwiatami przytłaczają inne rośliny.

Jeszcze dzisiaj tulipany przynoszą Holendrom duże zyski eksportowe. Wspaniałe odmiany o wciąż zmieniającym się wyglądzie cieszą się uznaniem niemal na całym świecie. Na długo przedtem, nim stały się przyczyną prawdziwej histerii wywołanej w Europie, tulipany były uprawiane w ogrodach zachodniej Azji. Prawdopodobnie nazwa rośliny pochodzi z języka perskiego, w którym słowo “tulipant” oznaczało turban, a kształt kwiatu tulipana podobny jest do tego nakrycia głowy. Ojczyzną tej popularnej rośliny kwitnącej na wiosnę są stepy i suche obszary azjatyckie i południowoeuropejskie. Już dzikie gatunki tulipana ujawniły olbrzymi potencjał, będący charakterystyczną cechą licznych gatunków należących do tego rodzaju botanicznego. Intensywne zabiegi hodowlane w ciągu wieków doprowadziły do powstania niezliczonej ilości odmian ogrodowych, których pochodzenie gatunkowe jest dzisiaj niemożliwe do ustalenia. Aby można było zorientować się w ogromnym zbiorze roślin, przyjęto podział odmian na różne grupy, w których znalazły się rośliny o podobnych formach kwiatów.

Narcyzy z dzwonkowatymi kwiatami w kolorze słońca rokrocznie żegnają zimę, witając wesołą, kolorową i pełną witalności wiosnę. Podziwiając wdzięczne kwiaty narcyzów, łatwo uwierzyć w przekazane przez starożytnych legendy. Według mitologii greckiej zakochany w swym niebiańskim obliczu młodzieniec imieniem Narcyz wolą bogów zamieniony został w pełen uroku kwiat. Mityczny Narcyz nie mógł oderwać od siebie oczu, wpatrzony we własne oblicze odbite w stawie. I rzeczywiście, narcyzy najchętniej rosną na terenach położonych blisko zbiorników wodnych i tam też czują się najlepiej. Podłoże powinno być lekko wilgotne, nigdy mokre. W okresach wiosennej suszy kwiaty należy regularnie podlewać, by zapobiec wysychaniu podłoża. Wszystkie narcyzy są trujące. Cebulki zawierają silnie trujące alkaloidy, które mają te zaletę, że odpędzają wygłodniałe nornice, dzięki czemu narcyzy należą do najłatwiejszych w pielęgnacji roślin cebulowych. Najważniejszą cechą rozróżniającą poszczególne odmiany jest wygląd gwiazdokształtnych płatków i usadowionego na nich przykoronka.

Krokus wyrasta jako jeden z pierwszych w roku, przynosząc ze sobą powiew wiosny. Krokus, znany też pod nazwą szafran, w zależności od gatunku kwitnie wczesną wiosną i jesienią. Z małych zaokrąglonych bulwek wielkości orzecha niekiedy już w lutym wyrastają pierwsze barwne kwiaty. Trawopodobne liście właściwe z charakterystycznym jaśniejszym prążkiem pośrodku pojawiają się wraz z kwiatem lub też po jego przekwitnięciu. Ten delikatny zwiastun wiosny jest mało wymagający tylko wówczas, gdy ma zapewnione odpowiednie warunki wegetacji, bowiem krokusy preferują przepuszczalną glebę i nasłonecznione stanowisko. Aby odpowiednio dobrze wyeksponować te piękne i radośnie ubarwione kwiaty, należy sadzić je w większych grupach i różnokolorowych kompozycjach. Delikatniejsze odmiany dzikie idealnie pasują do ogrodów skalnych, gdzie przepięknie komponują się z niebieskimi kwiatami kosaćca żyłkowanego. Ciepłe promienie słoneczne sprawiają, że krokusy otwierają swe kielichowate kwiaty, ukazując kontrastujące środki i okazałe pręciki.

Żadna inna grupa roślin nie prześcignie cebulowych pod względem długości kwitnienia. Co więcej, kwiaty te mogą się rozwijać prawie w każdym miejscu ogrodu. Kwiaty cebulowe imponują niezliczoną liczbą barw, kształtów oraz zapachów. Na tle innych gatunków wyróżniają się przede wszystkim tulipany, które dzięki dużej ilości odmian goszczą dziś w każdym ogrodzie. Ciepłe promienie słońca zagrzewają rośliny do jeszcze bujniejszego kwitnienia. Wykazując odrobinę cierpliwości, można na przykład zaobserwować, jak na smukłych łodygach tulipanów otwierają się przepiękne kielichy kwiatowe. Jest coś fascynującego w tych niepozornych bulwach czy cebulach – wsadza się je późnym latem, jesienią lub wiosną w ziemię i wiele tygodni później pojawiają się kolorowe bukiety. Pojęcie  “rośliny cebulowe” nie jest ściśle botaniczne. Pod tą nazwą kryją się nie tylko właściwe rośliny cebulowe, ale również rośliny, które tworzą bulwy, korzenie bulwiaste i kłącza. Tak naprawdę nie ma takiego miejsca w ogrodzie, które nie nadawałoby się dla roślin cebulowych.